Talde berritzaileak? Batzuetan hitzek galdu egiten gaituzte
Atentzioa ematen dit aldizkarietako jende ospetsuaren erantzunak, “denbora jakin baten ondoren bikotekidearekin jarraitzeko sekretua zein zen” galdetzen zaionean. Erantzunek beti hartzen dituzte hiru edo lau kontzeptu, hala nola “errespetua, baldintzarik gabeko maitasuna, elkarrekiko laguntza, fideltasuna, etab.”
Nik, duela hogeita hamar urte baino gehiagotik ezkonduta, beti pentsatu izan dut bizpahiru gako-hitz dituzten erantzun errazak falazia bat direla. Agian oker nago, baina nigan eta nire bikotekidearengan pentsatzen dudanean, eta hainbeste urteren ondoren bikote gisa zoriontsu izaten zergatik jarraitzen dugun pentsatzen dudanean, burura etortzen zaizkit igaro ditugun zailtasunak eta horiek konpontzeko modua, une zoriontsuak, bikotetik gurasoetara eta aitona-amonetara izandako bilakaera, gure seme-alaben karrerak, arazo ekonomikoak, familia-arazoak, eta abar. Bizitza osoa bikotean laburtzea, hiru hitzetan, nahi duzuna, zentzugabea iruditzen zait.
Gauza bera gertatzen zait talde berritzaileekin. Mundu guztiak du errezeta magiko bat, “talde berritzaileen zazpi gako” bezalakoa, baina konturatu behar dugu ez dagoela taldeak berritzaile bihurtuko dituen barita magikorik. Gaia, beti bezala, taldeari denbora eskaintzea eta taldekideekin lan egitea da, haren potentzial guztia azaleratzeko. Horretarako, metodologia eta plangintza zehatza behar dira. Eta taldeak eboluzionatzeko eta talde berritzaile bihurtzeko denbora behar dela jabetzea.
Orain bai, orain esan dezakegu “zergatik garen talde berritzaile bat”, orain esan dezakegu gogor lan egin dugula talde gisa bilerak eraginkorrak izan daitezen, funtzionamendu-arau adostuak ezarri ditugu, taldeko kide bakoitzaren potentzialtasuna antzeman dugu, taldearen zerbitzura jartzea lortu dugu, aktiboki laguntzen ikasi dugu, etab. Azken batean, tribu bat izatetik, egin beharreko lanari eta pertsonen arteko interakzioari garrantzia ematen dien taldea izatera igaro gara. Zeregina antolatzen eta planifikatzen ikasi dugu, interes-gatazkak konpontzen, iritziak errespetatzen eta kontuan hartzen, adostutako erabakiak hartzen, argi baina oldarkortasunik gabe hitz egiten, etab.
Hori guztia ez da “zazpi kontzeptuko gida” batekin ikasten, aldaketa gertatzeko behar den denbora eginez eta eskainiz ikasten da. Eta sinestezina dirudien arren, bideratzaile bat eta metodologia egokia duen talde batek, hogei ordutan, taldeari txinpartak ateratzen ikasiko du. Berritzailea? Zure lanak hala eskatzen duen, baina talde bezala ikasten dena!
Ana Reoyo, erronken eta taldeen zale amorratua
