Enpresa-mundua ez da idilikoa
Gaur Juan Tororen artikulu bat irakurri dut, “No es idiílico el mundo empresarial español después de la crisis” izenekoa, eta ikusten dut, atsekabez, Mateo izeneko fikziozko protagonista kexu dela bere enpresan giroa gaiztotuta dagoelako, baldintza ekonomikoak baxuak direlako eta giza baliabideen saila, ezezagun hori, langileen saila deitu beharko litzatekeelako, nahiz eta oparoaldiko urteetako soldatari eusten dioten.
Esan du zure enpresa une zaila pasatzen ari dela, eta horrek zaildu egiten duela lana hobeto egiteko baliabideak erostea, eta hilero ikusten duela lankideren batek enpresa uzten duela. Mateo ez da egunero jaikitzen jaiki zeneko ilusio berarekin. Bezero-zorroari ematen dion laguntzan bakarrik aurkitzen du motibazioa, eta horiek positiboki baloratzen dute. Mateo alde egitea pentsatzen ari da, bere itxaropen guztiak ez baitira bete. Eta okerrena da inork ez duela erantzukizunik, ez duela ezer egiten konpontzeko.
Artikulu honen irakurketak zer pentsatua eman dit.
Hau irakurtzean atsekabea sentitzen dudan arren, ez da hainbeste Mateo gaizki pasatzen ari delako, artikuluak isurtzen duen “biktimismoaren” pertzepzioagatik baizik.
Protagonistaren erabaki falta sumatzen dut, zeren eta zer egiten ari da protagonista egoera “desatsegin” hori konpontzeko? Curriculumak/porfolioak eskuindarrari eta ezbeharrari botatzen dizkiozu? Zerbait hobea lortzeko prestatzen ari zara? Ba al dakizu zure lanaren alde positiboaz gozatzen (bezeroek ondo baloratzen zaituzte)? Lankideekin “anana” egiten duzu edo isolatu egiten zara? Ba al dakizu egoera desatseginak gainditzen eta sendotuta ateratzen?
Nik Mateori esango nioke ezin dugula saihestu gauza txarrak gertatzea, baina erabaki dezakegula nola aurre egin, biktima izatea aukeratzen dugun (eta kexatzea) edo erabakiak hartzea eta jardutea. “Mateo” guztiei esango nieke: Ez huts egin, pentsatu zuen indarguneetan, aprobetxatu, garatu berriak eta ezagutarazi zuen enpresan eta beste enpresa batzuetan. Eta pentsa ezazue belaunaldi bakoitzak “bere unea” bizi duela eta lan-merkatuan mugitzen ikasten duela bere esperientziaren bidez garatutako gaitasunen arabera, bere lan-indargune eta -ahuleziekin. Suposatzen da “Belaunaldien kontua” dela, beteranoak, babyboomerrak, X belaunaldia, Y belaunaldia (millenials) eta Z belaunaldia (ASLE Euskadiko Lan Sozietateen Elkartearen GATZA aldizkariaren 159. zenbakitik hartua).
Mateos, zein belaunalditakoak zarete zuek?
